Przewlekłe zapalenie endometrium to długotrwały stan zapalny błony śluzowej wyściełającej jamę macicy, czyli endometrium. Choroba może utrzymywać się przez wiele miesięcy, a nawet lat. Stan zapalny jest najczęściej związany z zaburzeniami miejscowego mikrobiomu oraz bakteriami przenikającymi z pochwy do jamy macicy.
U wielu kobiet przewlekłe zapalenie endometrium przebiega bezobjawowo, dlatego często pozostaje nierozpoznane. Jednocześnie może stanowić jedną z przyczyn problemów z płodnością, nawracających poronień czy niepowodzeń implantacji zarodka.
U kogo występuje przewlekłe zapalenie endometrium?
Przewlekłe zapalenie endometrium może dotyczyć różnych grup pacjentek, jednak szczególnie często rozpoznawane jest u kobiet z problemami reprodukcyjnymi.
Choroba występuje u:
- kobiet z niepłodnością o niewyjaśnionej przyczynie – u około 28–52% pacjentek,
- kobiet z nawracającymi poronieniami – u około 9–56% pacjentek,
- kobiet z zaburzeniami zagnieżdżania zarodka – u około 14–57% pacjentek.
Szacuje się, że przewlekłe zapalenie endometrium występuje u około 10–11% populacji kobiet.
Kiedy podejrzewać zapalenie endometrium?
W wielu przypadkach choroba nie daje wyraźnych objawów. Jeśli jednak symptomy występują, najczęściej obejmują:
- nieprawidłową wydzielinę z okolic intymnych powodującą dyskomfort,
- nieprawidłowe krwawienia z dróg rodnych, które odbiegają od normy – mogą być nieregularne, zbyt obfite lub występować częściej niż zwykle,
- dyskomfort w podbrzuszu w postaci bólu, uczucia ucisku lub ciężkości,
- dolegliwości odczuwane również w pachwinach lub okolicy krzyżowej.
Diagnostyka zapalenia endometrium
Postępowanie diagnostyczne jest precyzyjne, jednak zawsze dobierane indywidualnie do zgłaszanych dolegliwości oraz problemu zdrowotnego pacjentki.
W zależności od sytuacji lekarz może zlecić:
- badania histopatologiczne,
- badania mikrobiologiczne,
- badania genetyczne,
- badania immunologiczne.
Podstawową metodą rozpoznania przewlekłego zapalenia endometrium jest biopsja endometrium połączona z badaniem histopatologicznym oraz immunohistochemicznym. W ramach diagnostyki wykonywane jest również oznaczenie markera CD138.
Badanie ma na celu wykrycie zaburzeń immunologicznych o charakterze zapalnym występujących w endometrium, które mogą być przyczyną niepłodności żeńskiej.
Biopsja endometrium – na czym polega badanie?
Biopsja endometrium polega na pobraniu niewielkiej próbki błony śluzowej macicy z jamy macicy. Pobrany materiał jest następnie analizowany pod mikroskopem.
Badanie pozwala wykryć nieprawidłowości występujące w obrębie endometrium, w tym:
- zakażenia,
- rozrost endometrium,
- poważniejsze schorzenia, takie jak rak trzonu macicy.
Biopsja endometrium może być również pomocna w ustaleniu przyczyn niepłodności.
Pobranie materiału nie wymaga znieczulenia ogólnego ani hospitalizacji. Badanie wykonywane jest ambulatoryjnie w gabinecie ginekologicznym. Dolegliwości związane z pobraniem najczęściej nie przekraczają tych odczuwanych podczas miesiączki.
Biopsja endometrium – wskazania do badania
Do najczęstszych wskazań do wykonania biopsji endometrium należą:
- nieregularne krwawienia z dróg rodnych,
- krwawienie występujące po menopauzie,
- podejrzenie rozrostu endometrium,
- problemy z zajściem w ciążę,
- infekcje błony śluzowej macicy,
- nieudane procedury zapłodnienia metodą in vitro.
Jak przygotować się do biopsji endometrium?
Biopsja endometrium nie wymaga specjalnego przygotowania ze strony pacjentki.
Podczas wizyty kwalifikacyjnej należy poinformować lekarza o wszystkich przyjmowanych lekach. W niektórych przypadkach może być konieczne czasowe odstawienie wybranych preparatów przed zabiegiem.
Jeżeli wymagane będą dodatkowe działania przygotowawcze, pacjentka otrzyma szczegółowe zalecenia od lekarza prowadzącego.
Zalecenia po biopsji endometrium
Po wykonaniu biopsji endometrium przez około 14 dni zaleca się powstrzymanie od współżycia seksualnego.
W tym okresie nie powinno się wykonywać irygacji pochwy ani stosować tamponów czy kubeczków menstruacyjnych. W wybranych przypadkach lekarz może zalecić antybiotykoterapię profilaktyczną w celu zmniejszenia ryzyka wystąpienia infekcji.
